எது ஹைகூ?

என்கிறார் அனிஷ்கா. பூசணி தை மாதத்தில் பூப்பது. அறுவடைக் காலத்தில் மலர்வது. வெப்ப மண்டல மலர். இது கூந்தலில் சூடிக்கொள்கிற மலர் அல்ல. தெய்வத்துக்கு சூட்டுகிற மலரும் அல்ல. உழுகுடிகளின் வாசலில் மலர்கிற கோலத்தை அலங்கரிக்கிற பூ. மல்லிகை பூக்கும். காய்க்காது. பூசணி அப்படியில்லை. அறுவடைக்காலத்தை, வளத்தை குறிப்பது.

ஹைகூவில் தேசத்துக்கு தேசம் பூக்கள், பறவைகள், மாறுகின்ற. ஆனால் அவை அந்த நிலத்தின் பருவத்தை, பண்பை வெளிப்படுத்தத் தவறவில்லை.

ஹைகூ என்பது ஜப்பானியர்களின் வாழ்க்கை முறையோடு இணைந்தது. ஹைகூக்கள் கற்பனையிலிருந்து அல்ல. நேரடி அனுபவத்திலிருந்தோ, நினைவிலிருந்தோ எழுதப்படுபவை. மற்ற கவிதை வடிவங்களுக்கும் ஹைகூவுக்கும் உள்ள ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு . பெரும்பாலும் கவிதைகள் நம் உள்ளத்தின் கொந்தளிப்பை அல்லது அமைதியை வெளிப்படுத்துபவை. ஆனால் ஹைகூ வெளி உலகில் என்ன நடக்கிறது? என்பதில் கவனம் செலுத்துகிறது. நமது சூழலை உணர்வதில் முழு கவனத்தையும் செலுத்தி அதை எழுத்துக்கு கொண்டுவரும் புத்துணர்ச்சி ஹைகூவில் கிடைக்கிறது.

ஹைக்கூ என்பது அழகுக்கான ஒரு வாசல். உங்கள் கவனத்தை நிதானமாக்குவதற்கும், உங்கள் முன்னால் இருக்கும் தருணத்தின் பரந்த தன்மையை சுருக்குவதற்குமான ஒரு கருவி.

ஒருவர் ஹைக்கூவால் இந்த உலகைப் பார்க்கத் தொடங்கும்போது, ​​எல்லா இடங்களிலும் உத்வேகத்தைக் காண்கிறார்கள். வாழ்க்கையின் விலைமதிப்பற்ற தன்மையையும் பலவீனத்தையும் அங்கீகரிக்கிறார்கள்.

ஹைக்கூ வடிவ அளவில் சிறியதாக இருக்கலாம். ஆனால், அச்சிறிய அளவு எத்தகையது? எனில், இதயத் துடிப்பு அளவிலானது. ஹைகூவை எழுதுகிறவர் ஒரு தருணத்தைப் பிடிக்கிறார். ஹைகூவை படிக்கிறவர் அந்த தருணத்திற்குள் நுழைகிறார்.

அதேவேளை ஒரு கவிதை வடிவம் இன்னொரு மொழிக்கு வருகிறபோது அந்த மொழியின் தனித்துவத்துக்கு ஏற்ப தன்னை தகவமைத்துக் கொள்கிறது. அனிஷாவும் ஹைகூவை அரசியலோடு சூழல் பாதுகாப்போடு இசைவாக்க முயல்கிறார்.

‘மரத்தை வெட்ட வெட்ட
கண்டன முழக்கமிடுகின்றன
பறவைகள்’

பறவைகளின் பாடலை கண்டனமாக.