கல்விப் புலத்தில் பரவுகிறது காவி இருள்

கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை (செப்டம்பர் 27, 2026) அன்று அனைத்து மத்திய பல்கலைக்கழகங்களுக்கும் பிரதமர் அலுவலகம்  ஓர் அவசர இணையவழிச் செய்தியை அனுப்பியிருந்தது.

அந்த செய்தியில் பல்கலைக்கழகங்களின் பாடத்திட்டங்களில் இடம் பெற்றிருக்கும் சில ஆசிரியர்களின் நூல்களைக்கூறி, ‘ இடதுசாரி கும்பல் தங்களின் எதிர்கால அடிமட்டத் தொண்டர்களை உருவாக்குவதற்காகப் பயன்படுத்தும்  ‘நஞ்சை’ இளம் உள்ளங்களுக்கு நாம் ஊட்டி வருகிறோம்!’ எனக் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. அவ்வாறு அந்த இணையக் கடிதம் சுட்டிய நூலாசிரியர்கள் யார்? அந்நூல்கள் எவை?

1. பி.ஆர். அம்பேத்கரின் ‘சாதி ஒழிப்பு’
2. ஷர்மிளா ரேகே தொகுத்துள்ள ‘பிராமண ஆணாதிக்கம் குறித்த பி.ஆர். அம்பேத்கரின் எழுத்துக்கள்’
3. ஜோதிராவ் பூலேயின் ‘குலாம்கிரி’
4. பிரஜ் ரஞ்சன் மணியின் ‘வரலாற்றை பிராமணமயமற்றதாக்குதல்: இந்திய சமூகத்தில் ஆதிக்கமும் எதிர்ப்பும்’
5. கெய்ல் ஓம்வேத்தின் ‘தலித்துகளும் ஜனநாயகப் புரட்சியும்’ மற்றும் ‘சாதியின் தோற்றம் மற்றும் வளர்ச்சி குறித்த வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதப் பகுப்பாய்வை நோக்கி’
6. பிரமோத் ரஞ்சனின் ‘மஹிஷாசுரன், ஒரு ஜனநாயகம்’ மற்றும் ‘மஹிஷாசுரன்: மிதக் மற்றும் பரம்பரை’
7. ஸ்வபன் குமார் பிஸ்வாஸின் ‘பாரத் கே மூலநிவாசி மற்றும் ஆர்ய-அக்ரமன்’
8. எஸ்.எல். நிர்மொஹி எழுதிய ‘அசுர் அவுர் சரணகத் ஆர்யா’.

இவையன்றி மேலும் சில எழுத்தாளர்களும் சுட்டிக் காட்டப்பட்டுள்ளனர். அவர்களின் பட்டியலைக் காண்போம்:

1. ஈ.வி.ராமசாமி (பெரியார்)
2. ஆர்.எஸ். சர்மா
3. சாவித்திரிபாய் பூலே
4. உமா சக்ரவர்த்தி
5. சுவிரா ஜெயஸ்வால்
6. அலோகா பராஷர்
7. ஷிரீன் ரத்நகர்
8. ஜி. அலோசியஸ்
9. அனுபாமா ராவ்

ஆகியோரை அடக்கியது கல்வித்துறை ஆபத்தானவர்களாகச் சுட்டும் பட்டியல். இந்த ஆசிரியர்களின் கருத்துகளைதான் பிரதமர் அலுவலகம் நஞ்சு என்கிறது.

இத்தகைய பாடத்திட்டங்கள் இடதுசாரிகளுக்கான அடியாட்களை உருவாக்கும்! என்கிறது.  அந்தக் கடிதம் இவ்வாறு முடிகிறது. ‘கன்னையா குமார் அல்லது நேஹா போரா போன்றவர்களை உருவாக்கியது யார்?  என்று நீங்கள் யோசித்தால், அது நமது கல்வி முறைதான். இது போன்ற புத்தகங்களாலும்,  இத்தகைய கல்வி முறையின் விளைபொருட்களான இடதுசாரி ஆசிரியர்களால் பரப்பப்படும் இந்து விரோதப் பிரச்சாரங்களாலும் நம் கல்வித்துறை பீடிக்கப்பட்டுள்ளது. நாம் இந்தச் சுழற்சியை உடைக்க வேண்டும். ‘ எனக்கூறுகிறது பிரதமர் அலுவலகக் கடிதம். இதற்குப் பதிலாக இராமாயணம் , மகாபாரதம் போன்ற 30 க்கும் மேற்பட்ட இந்துத்துவா நூல்களை பாடத்திட்டங்களில் இடம்பெறச் செய்ய வேண்டும் எனவும் கூறுகிறது PMO .

அந்தக் கடித்தில் கூறப்பட்டிருக்கும் அம்பேத்கர், சாவித்திரி பூலே, பெரியார் போன்றோரை அனைவரும் அறிவர் . அக்கடிதம் ‘விஷம்’ எனக்குறிப்பிடும் வேறு சில நூல்கள் குறித்து நாம் அறிவது அவசியம்.

 

1. பிரமோத் ரஞ்சன் (Pramod Ranjan) தொகுத்து, எழுதிய ‘Mahishasur: Mithak aur Paramparayen’

(மகிஷாசுரன்: தொன்மமும் மரபுகளும்) ;

இந்நூல் இந்தியப் பண்பாட்டு வரலாறு மற்றும் நாட்டுப்புறவியல் துறையில் மிக முக்கியமானதொரு மாற்றுக் குரலாகும். ​பாரம்பரிய மேலாதிக்கக் கதையாடல்களில் ‘மகிஷாசுரன்’ தீமையின் வடிவமாகவும், அரக்கனாகவும் சித்திரிக்கப்படுகிறார். ஆனால், இந்தியாவின் பல பகுதிகளைச் சேர்ந்த பழங்குடி சமூகங்கள் மற்றும் பின்தங்கிய சமூகங்கள் மத்தியில் மகிஷாசுரன் ஒரு நாயகனாகவும், தியாகியாகவும், தங்கள் முன்னோராகவும் வழிபடப்படுகிறார். இந்நூல் அந்த மாற்று மரபையும், அதன் வரலாற்று-சமூகப் பின்னணியையும் ஆய்வு செய்கிறது.

​ஜார்க்கண்ட், மேற்கு வங்கம், மத்தியப் பிரதேசம் மற்றும் தென்னிந்தியாவின் சில பகுதிகளில் மகிஷாசுரனை  தங்களின் பாதுகாவலனாகக் கருதும் சடங்குகள் மற்றும் நாட்டுப்புறப் பாடல்கள் பற்றி விவரிக்கிறது.

ஆரிய-திராவிட அல்லது மேலாதிக்க-ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்களுக்கு இடையிலான வரலாற்றுப் போராட்டங்களின் குறியீடாக மகிஷாசுரனின் கதையை இந்நூல் அணுகுகிறது. ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகம் (JNU) போன்ற கல்வி நிறுவனங்களிலும், இந்தியாவின் பல்வேறு கிராமங்களிலும் கடந்த தசாப்தங்களில் முன்னெடுக்கப்பட்ட ‘மகிஷாசுர் நினைவேந்தல்’ இயக்கங்கள் மற்றும் அதன் சமூகத் தாக்கம் குறித்த ஆவணப் பதிவாகவும் இது அமைகிறது.

பாரம்பரியப் புராணக் கதைகளுக்குப் பின்னால் மறைக்கப்பட்டிருக்கும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குரல்களையும், பழங்குடி சமூகங்களின் தொன்மங்களையும் வெளிக்கொண்டுவருவதில் இந்நூல் முதன்மைப் பங்கு வகிக்கிறது. பண்பாட்டு ஆதிக்கத்திற்கு எதிரான மாற்று வரலாற்று வாசிப்பை விரும்புவோருக்கு இது ஒரு முக்கியமான ஆவணமாகும்.

 

2. பிராஜ் ரஞ்சன் மணி எழுதிய ‘Debrahmanising History: Dominance and Resistance in Indian Society’

(வரலாற்றைப் பிராமணிய நீக்கம் செய்தல்: இந்திய சமூகத்தில் மேலாதிக்கமும் எதிர்ப்பும்):

இந்நூல், இந்திய வரலாற்று வரைவியலில் முக்கியமானதொரு திருப்புமுனையாகக் கருதப்படுகிறது.இந்திய வரலாறானது பெரும்பாலும் மேலாதிக்க வர்க்க/சாதியினரின் கோணத்திலேயே எழுதப்பட்டுள்ளது . மாறாக உழைக்கும் மக்களும், ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்களும் முன்னெடுத்த பண்பாட்டு, சமூக எதிர்ப்புக் குரல்களின் வழியே இந்திய வரலாற்றை  பிராஜ் ரஞ்சன் மணி மறுவாசிப்பு செய்கிறார். பிராமணிய மேலாதிக்கம் வரலாற்று ரீதியாக எவ்வாறு கட்டியெழுப்பப்பட்டது?  எதிர் மரபுகள்  எவ்வாறு இயங்கின? என்பதை விரிவாக இந்நூல் ஆராய்கிறது.

வேத காலம் முதல் நவீன காலம் வரை மதக் சடங்குகள், புராணங்கள், தத்துவங்கள் மற்றும் சாதிய படிநிலைகள் வழியாக மேலாதிக்கம் எவ்வாறு நிலைநிறுத்தப்பட்டது என்பதை ஆசிரியர் வரலாற்றுச் சான்றுகளுடன் பகுப்பாய்வு செய்கிறார். புத்தர், சார்வாகர்கள் (லோகாயதம்) மற்றும் அஜீவிகர்கள் போன்ற பிராமணியத்திற்கு எதிரான பண்டைய கால மாற்று சிந்தனை மரபுகள் இந்திய சமூகத்தில் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறார்.

மத்திய காலத்தில் தோன்றிய பக்தி இயக்கம் ஒரு சமூகப் போராட்டமாக எவ்வாறு இயங்கியது என்பதை விளக்குகிறார். கபீர், ரவிதாஸ், துக்காராம், வேமனா, திருவள்ளுவர் உள்ளிட்ட சித்தாந்த ரீதியான மக்கள் கவிஞர்கள் சாதியக் கட்டமைப்பிற்கு எதிராக எழுப்பிய குரல்களை இந்நூலில் பதிவு செய்கிறார். மற்றும் 20-ஆம் நூற்றாண்டுகளில் தோன்றிய ஜோதிராவ் பூலே, சாவித்ரிபாய் பூலே, அயோத்திதாச பண்டிதர், நாராயண குரு, பெரியார், மற்றும் பி.ஆர். அம்பேத்கர் ஆகியோரின் சமூகப் புரட்சிகளையும், அவர்கள் கட்டியெழுப்பிய சாதி எதிர்ப்பு சித்தாந்தங்களையும் இந்நூல் விரிவாக விவாதிக்கிறது. கீழைத்தேயவாதம்  மற்றும் தேசியவாத வரலாற்று வரைவியல், இரண்டிலும் மறைக்கப்பட்ட அல்லது புறக்கணிக்கப்பட்ட ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் எதிர்ப்புக் குரல்களுக்கு இந்நூல் முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது.

ஜோதிராவ் பூலேயின் ‘குலாம் கிரி’ மற்றும் அம்பேத்கரின் ‘சாதி ஒழிப்பு’ ஆகிய நூல்களின் கருத்தியல் தொடர்ச்சியாகவும், அதன் நவீன வடிவமாகவும் இந்நூல் திகழ்கிறது.

​இந்திய சமூகக் கட்டமைப்பு, சாதி எதிர்ப்பு இயக்கங்கள் மற்றும் மாற்று வரலாற்றுப் பார்வையில் ஆர்வம் கொண்டவர்களுக்கு இது ஒரு இன்றியமையாத ஆய்வு நூலாகும்.

 

3. எஸ். எல். நிர்மோஹி எழுதிய ‘Bharat Ke Moolnivasi: Rigvedic Asur aur Sharanagat Arya’

(பாரதத்தின் மூலக்குடிகள்: ரிக்வேத அசுரர்களும் சரணடைந்த ஆரியர்களும்):

இந்த நூல், இந்திய வரலாறு மற்றும் ரிக்வேதக் காலச் சமூகக் கட்டமைப்பைப் பற்றிய ஒரு மாற்று வரலாற்றுப் பார்வையை முன்வைக்கிறது. பாரம்பரிய வரலாறுக்கு  மாறாக, இந்நூல் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் உண்மையான மூலக்குடிகள் (Moolnivasi) ‘அசுரர்கள்’ என்று ரிக்வேதத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட வம்சாவளியினரே என்று வாதிடுகிறது. வெளியிலிருந்து வந்த ஆரியர்கள், இங்கு வாழ்ந்த மேம்பட்ட நாகரிகம் கொண்ட மூலக்குடிகளிடம் சரணடைந்து, பின்னர் எவ்வாறு படிப்படியாகப் பண்பாட்டு மற்றும் சமூக மேலாதிக்கத்தைக் கைப்பற்றினார்கள் என்பதை ரிக்வேதச் சுலோகங்கள் மற்றும் தொல்பொருள் சான்றுகளின் அடிப்படையில் இந்நூல் விவாதிக்கிறது.

​ரிக்வேதத்தின் ஆரம்பப் பகுதிகளில் ‘அசுரன்’ என்ற சொல் தீய சக்தி என்ற பொருளில் பயன்படுத்தப்படவில்லை; மாறாக ‘வல்லமைமிக்கவன்’, ‘தலைவன்’, ‘அரசன்’ அல்லது ‘கடவுள்’ (எ.கா. வருணன், இந்திரன் போன்ற தெய்வங்களுக்கும் தொடக்கத்தில் அசுரர் பட்டம் வழங்கப்பட்டது) என்ற உயரிய பொருளிலேயே பயன்படுத்தப்பட்டது என்பதை ஆசிரியர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். பின்னாளிலேயே அச்சொல் எதிர்மறைப் பொருளாக மாற்றப்பட்டது என்பது நூலின் முக்கிய வாதம். ரிக்வேதத்தில் குறிப்பிடப்படும் அசுரர்களின் நகரங்களும் நாகரிகமும் சிந்துவெளி (ஹரப்பா-மொகஞ்சதாரோ) நகரமைப்புடன் ஒத்துப் போவதை ஆசிரியர் ஒப்பிடுகிறார். அங்கு வாழ்ந்த திராவிட/ஆதிவாசி பழங்குடி மக்களே இந்த அசுர மரபின் தொடர்ச்சி என்றும் வாதிக்கிறார்.

இந்தியாவிற்குள் நுழைந்த ஆரியர்கள் தொடக்கத்தில் இங்கிருந்த மூலக்குடி மன்னர்களிடம் தஞ்சம் புகுந்தனர் என்றும், பின்னரே தந்திரங்களினாலும் சடங்கு மேலாதிக்கத்தினாலும் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றினர் என்றும் ரிக்வேதக் கதையாடல்களை ஆதாரமாகக் கொண்டு இந்நூல் விவரிக்கிறது.இந்தியாவின் தலித், பகுஜன் மற்றும் ஆதிவாசி சமூகங்களின் வரலாற்று வேர்களை மீட்டெடுக்கும் ஒரு முயற்சியாக இந்நூல் அமைகிறது. ஆரிய மேலாதிக்க வரலாற்றுக் கதையாடல்களுக்கு மாற்றாக, இந்திய மூலக்குடிகளின் உரிமையையும் வரலாற்றுப் பங்களிப்பையும் நிலைநிறுத்த விரும்பும் மாற்று வரலாற்று ஆய்வாளர்களுக்கும், சாதி எதிர்ப்பு மற்றும் பஹுஜன் சிந்தனையாளர்களுக்கும் இந்நூல் ஒரு முக்கியமான விவாதப் பொருளாகத் திகழ்கிறது.

 

4. ஸ்வபன் குமார் பிஸ்வாஸ் எழுதிய ‘Bharat Ke Moolnivasi aur Arya-Akraman’

(பாரதத்தின் மூலக்குடிகளும் ஆரியப் படையெடுப்பும் );

​இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் உண்மையான பூர்வீகக் குடிகள் திராவிடர்கள், ஆதிவாசிகள் மற்றும் இன்றைய பஹுஜன்-தலித் சமூகங்களின் முன்னோர்களே என்று ஆசிரியர் நிறுவுகிறார். வெளியிலிருந்து (மத்திய ஆசியா ) இந்தியாவிற்குள் நுழைந்த ஆரியர்கள், இங்கு அமைதியாக வாழ்ந்த பூர்வக்குடிகளின் மீது படையெடுத்து அவர்களின் வளமான நாகரிகத்தை அழித்தனர். இப்போராட்டங்கள் மற்றும் அழிவுகள் பற்றிய பதிவுகளே ரிக்வேதத்திலும், பிற பண்டைய நூல்களிலும் ‘அசுரர்களுடனான யுத்தம்’ என்ற பெயரில் கதையாடல்களாக மாற்றப்பட்டுள்ளன.

​​படையெடுப்பிற்குப் பின், ஆரியர்கள் தங்களின் அதிகாரத்தையும் மேலாதிக்கத்தையும் நிரந்தரமாக்க ‘வர்ணக் கோட்பாடு’ மற்றும் ‘சாதிய அமைப்பை’ உருவாக்கினர். தோற்கடிக்கப்பட்ட நாட்டின் சொந்த மண்ணின் மைந்தர்களை ‘சூத்திரர்கள்’, ‘பஞ்சமர்கள்’ மற்றும் ‘அவணியர்கள்’ என்று கீழான நிலைக்குத் தள்ளி, அவர்களின் நிலம், அதிகாரம் மற்றும் கல்வி உரிமைகளைப் பறித்தனர்.

​​பூர்வக்குடிகளின் வழிபாட்டு முறைகள், தெய்வங்கள் மற்றும் தலைவர்களை வில்லன்களாகவும் அரக்கர்களாகவும் சித்தரித்து, ஆரியப் புராணக் கதைகள் வழியாகத் தங்களின் பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்தை நிலைநிறுத்தினர். அதே நேரத்தில், பூர்வீக மக்களின் பல நல்ல சடங்குகளையும் தத்துவங்களையும் தங்களுக்குரியதாகத் தகவமைத்துக் கொண்டனர்.

​​இந்தியாவின் 85%க்கும் அதிகமான ஒடுக்கப்பட்ட பகுஜன் மக்கள் தங்களின் உண்மையான வரலாற்றை உணர வேண்டும். தங்களைச் சாதிய ரீதியாகப் பிரித்து வைத்திருக்கும் ஆரியச் சட்டகத்திலிருந்து விடுபட்டு, தங்களின் ‘மூலக்குடி’ அடையாளத்தை மீட்டெடுப்பதே சமூக விடுதலையையும் சமத்துவத்தையும் சாத்தியமாக்கும் என்று ஸ்வபன் குமார் பிஸ்வாஸ் வலியுறுத்துகிறார்.

​இந்தியாவின் பிரதமர் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர். குடியரசுத் தலைவர்  பழங்குடி சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர். ஆனாலும் இந்திக்கல்வித் துறை பிற்படுத்தப்பட்டோர், தலித்துகள், சிறுபான்மையினர், பெண்கள், இத்தகு சமூகப் பிரிவினருக்கு எதிரான வகையில் இயங்குகிறது. இவர்களை காவிமயப்படுத்தி கல்விப் புலத்திலிருந்து அப்புறப்படுத்தும் காரியத்தில் இறங்கி உள்ளது.

அதிகாரத்தில் அமர்பவர்கள் பிற்படுத்தப்பட்டோராகவோ, தலித்தாகவோ, சிறுபான்மைப் பிரிவினராகவோ, பெண்ணாகவோ இருப்பது முக்கியம் இல்லை.

அவர்கள் யாருக்கு ஆதரவான அரசியலை செயல்முறைப் படுத்துகிறார்கள் என்பதே முக்கியம். கல்விப் புலத்தை சூழ்கிறது காவி இருள். இதைத் தடுக்கும் விழிப்புணர்வு இந்தியர்களுக்குத் தேவை.